| تبليغات | X |
پست الکترونیک آرشیو مطالب آرشیو مطالب
اردیبهشت 1388
اسفند 1387 مهر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 دی 1385 آذر 1385 آبان 1385 مهر 1385 شهریور 1385 مرداد 1385 تیر 1385 خرداد 1385 جستجو
پیوندها
آواز
كما گلها تحریر نيزار نی نامه دل آهنگ آوای گلپا آوای ایرج آوای الوند آواز ایرانی نوای ایرانی خلوت گزیده سیاه مشق تنبورستان همايون شجريان ساز خاموش سر عشق یاد استاد راز گل هواي تو روزگار من استاد دل تو می آیی سرمستان شبان عاشق نغمه گر عشق خورشید شبستان تنها صداست كه مي ماند دانلود موزيك قديمي ايراني ویولن نقره ای استاد پرویز یاحقی استاد اسدالله ملک استاد حبیب الله بدیعی موسیقی ملی ایران موسيقي اصيل ايران موسیقی سنتی ایرانی قدردانی از اساتید موسیقی موسیقی اصیل و سنتی ایران موسیقی سنتی و مقامی خراسانی بزرگان موسيقي سنتي ايران ترانه هاي ايراني عشق دات آي آر ساز شناسي سراي مهر خسرواني پایگاه خبری موسیقی ایران آواز(موسيقي ملي ايران) من ايرانيم غرب هرگز موسيقي در غربت ليلي موزيك موسيقي ما حكايت دل قلندروار گروه موسیقی مهرگان موسيقي سنتي لينكستان وبلاگ هاي فارسي موسیقی اصیل ایرانی كارگاه تخصصي آواز آواز اصيل كاوه سروريان :: قالب ساز :: سايت هاي موسيقي
|
نشان عشق
گلنار...
داريوش رفيعي، زاده شهر بم کرمان در سال 1306 بود . پدرش وکیل دوره چهاردهم مجلس بود و از خانواده های مشهور کرمان.از 19 سالگي خوانندگي در راديو را شروع کرد، از سالي که صداي گرم و دلپذيرش او را به شهرت رساند. رديفها را از خوانندگان قديمي از جمله بديع زاده فرا گرفت و به وسيله همين هنرمند بود که به راديو راه يافت. یاد از آن روزی که بودی زهره یار من- دور از چشم رقیبان درکنار من... صورت استخوانی، قد کشیده، چشمان نافذکویری و موئی که به سبک و مدل جیمزدین آن را شانه کرده و روغن می زد، بزودی به الگوی جوانان شهری تبدیل شد. داریوش رفیعی ترانه خوانی در ایران را، همان سال های دهه 30 و 40 تکامل بخشیده و پیوند ترانه های محلی با عصر و زمانه را برقرار کرده بود. هنر او از درد و تالمات روحي خودش مايه مي گرفت و به خواندن اشعار محلي رغبت زيادي نشان مي داد، صدايش گرفتگي و شور و حال مخصوصي داشت و در آواز تحرير هايش کم بود. تیزترین گوش را برای ضرب آهنگ ها داشت و به همین جهت، آن ترانه هايی که از او باقی مانده بی نقص و ایراد است. خود نیزخوب ضرب می زد. داريوش رفيعي داراي صفات عالي انساني و خلق و خوي نجيبانه و بسيار لطيفي بود که از اصالت خانوادگي اش مايه گرفته بود. حضور او و رفتار گرم و صميمانه اش شور و حال خاصي به محفل دوستان مي بخشيد. اما خیلی زود و در اوج شهرت براثر تزریق آمپول آلوده مرفین به کزاز مبتلا شد و در بیمارستان هزار تختخوابی تهران در دوم بهمن ماه 1337 در سن 31 سالگي و در اوج سلطه یاس و سرکوب های سیاسی بعد از 28 مرداد چشم برجهان فرو بست. در قلب گورستان ظهرالدوله تهران، رختخوابش، گرچه مستانه، اما برای ابد پهن است. يكي از آثار ماندگار اين هنرمند تصنيف "گلنار" به آهنگسازي مجيد وفادار و شعري از كريم فكور است كه در مايه دشتي اجرا شده است. اين اثر را به همراه تنظيمي ديگر كه توسط كوروس سرهنگ زاده اجرا شده است را برايتان تدارك ديده ام. اميدوارم كه از شنيدن اين دو اجراي بسيار زيبا لذت ببريد.(حتما لینکها را در صفحه ای جدید باز کنید و روی گزینه دانلود کلیک کنید.) گلنار، گلنار، کجايي که از غمت ناله مي کند عاشق وفادار گلنار، گلنار، کجايي که بي تو شد دل اسير غم ديده ام گهربار گلنار، گلنار، دمي اولين شب آشنايي و عشق ما به ياد آر گلنار، گلنار، در آن شب تو بودي و عيش و عشرت و آرزوي بسيار چه ديدي از من حبيبم گلنار که دادي آخر فريبم گلنار نيابي اي کاش نصيب از گردون که شد ناکامي نصيبم گلنار بود مرا، در دل شب تار، آرزوي بسيار تا به کي پريشان؟ تا به کي گرفتار؟ يا مده مرا، وعده وفا، راز خود نگه دار يا به روي من، خنده ها بزن، قلب من بدست آر چه ديدي از من حبيبم گلنار که دادي آخر فريبم گلنار نيابي اي کاش نصيب از گردون که شد ناکامي نصيبم گلنار (لب خود بگشا)2 به سخن گلنار دل زارم را، مشکن گلنار (نشدي عاشق)2 زکجا داني چه کشد هر شب دل من گلنار |+| نوشته شده توسط حمید در چهارشنبه بیست و چهارم آبان 1385 ساعت 19:15
او نیامد...
|
