رحيم معيني كرمانشاهي (متولد:۱۵/۱۱/۱۳۰۴) در کرمانشاه، ترانه سرا و شاعر و داراي سابقه كار ادبي از سال هاي ۱۳۲۰  مي باشد. در سالهاي نوجواني به هنر نقاشی روی آورد و در این فن به چیره دستی قابل توجهی رسيد. وي مؤسس و  مدير روزنامه «سلحشوران غرب» درسال هاي ۱۳۳۲-۱۳۲۸ بود و در قالب جريان‌هاي ملي گرايانه وارد عرصه‌هاي ادبي و مطبوعاتي با رنگ و بوي سياسي شد. مقالات تحليلي او، دستگيري، بازداشت و محاكمه را در پي داشت كه عاقبت موجب تبعيد به قلعه فلك الافلاك در خرم آباد گرديد.

ترانه سرايي را از اوايل دهه ۱۳۳۰ ضمن كار در راديو تهران آغاز كرد و بر روي آهنگ شصت و دو آهنگساز ،چهارصد ترانه سرود كه بيش از نيمي از آنها را مي‌توان به عنوان ترانه‌هاي ماندگار و جاودان موسيقي ايران به شمار آورد. ايشان واردكننده مضمون هاي تازه و تأكيد برتصويرسازي درترانه سرايي مي‌باشد كه از آثار او مي‌توان به: 

عشق خود حاشا مكن، كودكي، نگرانم، رفتم كه رفتم، آشفته حالي، بازگشته (آهنگ ها ازعلي تجويدي)، شب زنده داري، خواب نوشين و طاووس(آهنگ‌ها ازپرويزياحقي)، ازتو گذشتم (آهنگ ازحبيب الله بديعي)، ميناي شكسته، طاقتم ده،اشك وآه (آهنگ‌ها از همايون خرم) و اي لاله صحرايي، آيين وفا، تو بخوان، از شهر شما مي روم (جواد لشگري) وديوان اشعار «اي شمع‌ها بسوزيد» و«خورشيد شب»، كتاب هاي «فطرت» و «دوره تاريخ ايران»(منظوم) اشاره كرد.

او بيش از ۱۷ سال است كه همتي جانانه را صرف سرودن ديواني پرحجم و تاريخي به نام شاهكار كرده است.اين كتاب رويكرد شاعرانه از تاريخ ايران است كه به سبك و اسلوب شاهنامه فردوسي سروده شده است .تا كنون ۷ جلد اين كتاب از سوي انتشارات سنايي به بازار كتاب عرضه شده است كه قريب به ۱۴۰ هزار بيت تا كنون سروده‌ شده است.

به گفته استاد معيني كرمانشاهي اين كتاب تاريخ ايران را بعد از زماني كه حكيم ابوالقاسم فردوسي در شاهنامه به پايان رساند روايت مي‌كند.

در سالروز تولد اين هنرمند برجسته، تصنيف زیبای "رفتم كه رفتم" در همايون(شوشتري) كه در سال ۱۳۳۵ ساخته شده است را با دو اجراي زیبا از خانم مرضيه و عليرضا افتخاري(با همكاري وهنرمندی مرحوم ميرزاده و سامان احتشامی) که بسیار زیبا بازخوانی و بازسازی شده است را برايتان آماده كرده ام.

دوستان عزیز یکی از دلایل انتخاب این اثر این است که بعد از فوت مرحوم استاد تجویدی از قول همسر ایشان مطلبی را خواندم به این شرح:

"آخرین بار حدود چهار سال پیش بود که تجویدی در اتاق خود ساز میزد و با صدای خود ترانه "رفتم که رفتم" را می خواند و اشک می ریخت . اندکی پس از آن بود که دیگر تجویدی در بستر بیماری افتاد و..."

روحش شاد ویادش گرامی.